وضعیت بد مدارس جمال آباد بزرگ

میثم زارع:
*«برای وضعیت بد مدرسه جمال آباد گریه کردم»*

میگویند در دنیای امروز دیگر علم آموزی برای همگان امکان پذیر است و فقط کافی است که خود فرد بخواهد تا امکان تحصیل برایش مهیا شود. اما این امر در مدارس روستای جمال آباد بزرگ با مشکلات متعددی همراه است. به همین دلیل، اینجا دانشآموزان، در برخی مواقع عطای تحصیل را به لقای آن میبخشند.
با مشاهده وضعیت بد و نابسامان مدرسه ابتدایی دخترانه هیچ جنبهای از آموزش و معلمی به اذهان خطور نمیکند و فقط محرومیت و کمبود خودنمایی میکند. با آغاز سال تحصیلی جدید معلمان و دانشآموزان در سراسر کشور از مناطق توسعه یافته کشور تا مناطق محروم و دور افتاده همه با شور و شوق پای در محیط مدرسه میگذارند و به فعالیت آموزشی و تربیتی میپردازند ولی دانش آموزان جمال آبادی و والدینشان نگران وضعیت مدارسند.

در این روزهای سال تحصیلی جدید مدرسه های روستای جمال آباد حال و هوای دیگری دارند و تنها محرومیت و نارسایی است که حرف اول و آخر را میزند؛ محرومیتی که در سالهای آینده شاید خدایی ناکرده آه و حسرت را برای همگان به دنبال داشته باشد.

در اینجا مدارس بدون امکانات آموزشی فعالیت میکنند.
اینجا نشانه ای از کلاسهای هوشمند نیست.
این در حالی است که چند روز گذشته، وزیر آموزش و پرورش در نشست خبری به بیان سازوکار حمایت از مناطق محروم پرداخت و گفت: با توجه به فاصله زیاد مدارس در مناطق روستایی از یکدیگر، نیازمند وجود راهبران آموزشی به منظور بازرسی و نظارت و راهنمایی هستیم. در همین راستا از امسال سه هزار راهبر آموزشی انتخاب و به مدارس روستایی اعزام میشوند ولی من میگویم واقعیت ندارد.

طی کردن کیلومترها مسیر برای رسیدن به مدرسه آن هم در روستاهای اطراف حکایت ادامه تحصیل دانشآموزان جمال آبادی است. دانشآموزانی که به دلیل کم توجهی مسئولین، مدرسهای برایشان ساخته نشده است ،به همین دلیل برای رسیدن به مدرسه در روستاهای مجاور باید هر روز مسافتی را طی کنند؛ مسافتی که گاه به چندین کیلومتر میرسد، اما به دلیل فراهم نبودن امکانات مالی خانواده ها و هزینه زیاد سرویس، باید ترک تحصیل نمایند. در صورتی که دو قطعه زمین بسیار مرغوب این روستا در اختیار مدیریت آموزش و پرورش شهرستان بوده و فعلا بلا استفاده رها شده است و اگر اجازه فروش یکی از زمینها به ما داده میشد،میتوانستیم با پول آن یک مدرسه شیک 9 کلاسه بسازیم.

لذا وقتی امروز برای بازدید وضعیت مدارس به مدرسه ابتدایی دخترانه رفتم،با مشاهده شرایط مدرسه، گریه کردم.
وقتی دیدم مدارس جمال آباد،با مشکلات خاص خود از جمله کمبود بودجه،نبود اینترنت پر سرعت،نداشتن کاغذ،میز،صندلی،تلفن،خدمتکار،قند،چای،گچ تخته سیاه و ناتوانی در ارائه غذای گرم به دانشآموزان دست و پنجه نرم میکنند و مجبورند بخشی از هزینهها را از طریق خانوادهها که عمدتا جزو طبقات ضعیف جامعه هستند، تامین کنند،اشک از چشمانم سرازیر گشت.
خانواده هایی که اگر یارانه آنها قطع گردد،نانی برای خوردن ندارند.خانواده هایی که کارد فقر به مغز استخوانشان رسیده است.

اگرچه آموزش و پرورش معتقد است اقدامات مختلفی را برای محرومیت زدایی و ایجاد دسترسی به آموزش برای همه دانشآموزان کشور انجام داده است و در این زمینه به مواردی همچون تشکیل کلاس با یک دانشآموز در دوره ابتدایی، تشکیل کلاسهای چندپایه و تشکیل مدارس روستا مرکزی برای دانشآموزانی که امکان رفت و آمد آنها برای تحصیل در یک مدرسه مرکزی وجود دارد با تامین سرویس رفت و آمد اشاره میکند، اما وضعیت تحصیل دانشآموزان روستای جمال آباد، از واقعیت دیگری حکایت دارد.

در اصل وضعیت تحصیل دانشآموزان در مناطق روستایی و محروم در بحث مدارس روستای مرکزی به دلیل شرایط فرهنگی خاص، باعث شده تا برخی از خانوادههای جمال آبادی،از اینکه فرزندانشان به ویژه دختران مسافت زیادی را برای رفتن به مدرسه طی کنند امتناع کنند. مسئولان آموزش و پرورش اعلام کرده بودند که برای رفت و آمد دانشآموزان به مدارس روستا های دیگر سرویس اختصاص میدهند، این در حالی است که به برخی از مناطق سرویس اختصاص داده شد، اما در جمال آباد، سرویس رفت و آمد وجود ندارد. در این شرایط و با وجود این مشکلات، باعث میشود تا در روستای جمال آباد، بسیاری از کودکان و نوجوانان از تحصیل جا مانده و خطرات و مشکلات ناشی از مسافت، آنها را دلسرد کند.

در آخر اینکه تصمیم گیران باید بدانند تا وقتی درباره مناطق محروم تعریف شفاف و مناسبی ارائه نشود طبیعتا روز به روز به مشکلات مناطق محروم افزوده و به نسبت مناطق برخوردار نیز مرفه تر میشوند، پس
با این تفاسیر باید در تعریف محرومیت کم و کیف برخورداری از امکانات را مدنظر قرار داد.

+ نوشته شده در دوشنبه بیست و چهارم مهر ۱۳۹۶ساعت 12:20  توسط میثم زارع |